iMoein در حال آماده‌سازی صفحهPreparing your page

وقتی کاربران داشبورد را می‌بینند اما اقدامی نمی‌کنند، چطور تجربه را بهبود دهیم؟

روز ۱۴ از هزار سوال مصاحبه مدیر محصول

فرض کنید سرپرست عملیات یک شرکت هر روز صبح داشبورد مدیریتی را باز می‌کند، چند هشدار قرمز می‌بیند، نمودارها را بررسی می‌کند و بدون انجام هیچ کاری صفحه را می‌بندد.

اولین واکنش تیم محصول احتمالا این است که داشبورد به طراحی بهتری نیاز دارد. شاید نمودارها پیچیده‌اند، دکمه‌ها به‌اندازه کافی دیده نمی‌شوند یا اطلاعات بیش از حد پراکنده‌اند.

اما یک احتمال دیگر هم وجود دارد: شاید کاربر اطلاعات را به‌خوبی فهمیده، ولی نمی‌داند چه تصمیمی باید بگیرد، اختیار انجام آن را ندارد یا اصلا نیازی به اقدام نمی‌بیند.

اینجا تفاوت میان داشبوردی که فقط اطلاعات نمایش می‌دهد و محصولی که به تصمیم‌گیری کمک می‌کند، مشخص می‌شود.

در چهاردهمین سوال از مجموعه هزار سوال مصاحبه مدیر محصول، قرار است به این مسئله پاسخ دهیم:

اگر کاربران داشبوردی را مشاهده می‌کنند اما اقدامی انجام نمی‌دهند، چطور تجربه کاربری را بهبود می‌دهید؟

این سوال در ظاهر درباره طراحی تجربه کاربری است، اما پاسخ مناسب به آن به شناخت رفتار کاربر، تحلیل داده، اولویت‌بندی مسائل و تصمیم‌گیری محصولی نیاز دارد.

مصاحبه‌کننده واقعا چه چیزی را ارزیابی می‌کند؟

مصاحبه‌کننده نمی‌خواهد فقط بشنود که باید رنگ دکمه‌ها را تغییر دهیم، نمودارهای ساده‌تری بسازیم یا اعلان‌های بیشتری نمایش دهیم.

او می‌خواهد بداند آیا می‌توانیم پیش از پیشنهاد راه‌حل، مسئله را درست تشخیص دهیم یا نه.

برای رسیدن به پاسخ، باید چند موضوع را روشن کنیم:

  • کاربر با چه هدفی وارد داشبورد می‌شود و انتظار دارد چه کاری انجام دهد؟
  • کدام گروه از کاربران با مسئله روبه‌رو هستند؟
  • آیا اطلاعات نمایش‌داده‌شده برای تصمیم‌گیری کافی، معتبر و به‌روز هستند؟
  • آیا کاربر می‌داند پس از مشاهده اطلاعات چه اقدامی لازم است؟
  • آیا اختیار، زمان و ابزار لازم برای انجام آن اقدام را دارد؟
  • از کجا می‌فهمیم تغییر پیشنهادی واقعا به بهبود نتیجه منجر شده است؟

یک پاسخ حرفه‌ای باید نشان دهد که میان مشاهده یک رفتار و شناخت علت آن تفاوت قائلیم.

اینکه کاربر روی دکمه‌ای کلیک نکرده، به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که رابط کاربری مشکل دارد.

اولین قدم: مشخص کنیم چه اقدامی انتظار داریم

قبل از تحلیل رفتار کاربران، باید هدف داشبورد را تعریف کنیم.

همه داشبوردها با هدف ایجاد اقدام فوری طراحی نمی‌شوند. بعضی برای پایش وضعیت، برخی برای تحلیل روندها و گروهی برای شناسایی مواردی ساخته شده‌اند که به رسیدگی نیاز دارند.

مثلا مدیر مالی ممکن است داشبورد درآمد ماهانه را فقط برای اطلاع از وضعیت کسب‌وکار بررسی کند. اگر اعداد در محدوده قابل قبول باشند، انجام ندادن کار جدید می‌تواند تصمیم کاملا درستی باشد.

در مقابل، سرپرست پشتیبانی که فهرستی از درخواست‌های بحرانی و رسیدگی‌نشده را می‌بیند، احتمالا باید اقدام مشخصی انجام دهد.

بنابراین، پیش از آنکه نرخ اقدام کاربران را معیار موفقیت بدانیم، لازم است تعریف کنیم:

کدام کاربر، در مواجهه با کدام وضعیت، باید چه اقدامی انجام دهد و نتیجه مطلوب آن چیست؟

این تعریف کمک می‌کند رفتار طبیعی کاربران را با مشکل واقعی محصول اشتباه نگیریم.

مسیر تصمیم‌گیری کاربر را بررسی کنیم

برای تحلیل مسئله می‌توانیم از یک زنجیره ساده استفاده کنیم:

مشاهده ← درک اطلاعات ← تشخیص اهمیت ← تصمیم‌گیری ← اقدام ← دریافت نتیجه

این یک مدل تحلیلی کاربردی برای مسئله حاضر است، نه یک چارچوب رسمی که استفاده از آن الزامی باشد.

در هر مرحله ممکن است مانعی وجود داشته باشد.

۱. اطلاعات به نیاز کاربر مربوط نیست

داشبورد ممکن است شاخص‌های متعددی نمایش دهد، اما هیچ‌کدام به تصمیمی که کاربر باید بگیرد ارتباط مستقیمی نداشته باشند.

مثلا یک سرپرست عملیات بیش از آنکه به آمار کلی فروش نیاز داشته باشد، باید بداند کدام سفارش‌ها در معرض تاخیر هستند.

در این وضعیت، مشکل لزوما کمبود اطلاعات نیست؛ بلکه انتخاب نامناسب اطلاعات است.

۲. اطلاعات قابل فهم نیست

ممکن است داده‌ها درست باشند، اما کاربر نتواند اهمیت آن‌ها را تشخیص دهد.

نمایش عددی مانند «نرخ خطا: ۴.۲٪» بدون مشخص‌کردن بازه زمانی، مقدار معمول، شدت مسئله یا پیامد آن، تصمیم‌گیری را دشوار می‌کند.

کاربر باید بفهمد چه چیزی تغییر کرده، چرا اهمیت دارد و آیا نیازمند رسیدگی است.

۳. کاربر به اطلاعات اعتماد ندارد

داشبوردی که داده‌های قدیمی، متناقض یا بدون زمان آخرین به‌روزرسانی نمایش می‌دهد، ممکن است برای تصمیم‌گیری قابل اعتماد نباشد.

در چنین شرایطی، کاربر شاید ترجیح دهد از همکاران خود سوال کند یا داده‌ها را در سامانه دیگری بررسی کند.

تغییر ظاهر نمودار، مشکل اعتماد به داده را حل نمی‌کند.

۴. اقدام بعدی مشخص نیست

گاهی کاربر مشکل را تشخیص داده، اما نمی‌داند برای حل آن از کجا شروع کند.

داشبورد وضعیت نامطلوب را نشان می‌دهد، ولی راهی برای رسیدن به رکوردهای مرتبط، شناسایی مسئول رسیدگی یا مشاهده جزئیات مسئله ارائه نمی‌کند.

اینجا ممکن است به مسیر روشن‌تری از اطلاعات به اقدام نیاز داشته باشیم.

۵. کاربر امکان یا اختیار اقدام ندارد

گاهی مانع اصلی خارج از رابط کاربری قرار دارد.

ممکن است سرپرست فقط اجازه مشاهده اطلاعات داشته باشد، اقدام موردنظر به تایید مدیر دیگری نیاز داشته باشد یا فرایند اصلاح وضعیت در سامانه‌ای جداگانه انجام شود.

در این حالت، اضافه‌کردن دکمه «اقدام» بدون اصلاح فرایند و سطح دسترسی، مسئله را حل نمی‌کند.

چطور علت واقعی را پیدا کنیم؟

پیشنهاد من این است که پیش از بازطراحی داشبورد، یک بررسی محدود اما هدفمند انجام دهیم.

ابتدا کاربران را براساس نقش و کاری که با داشبورد انجام می‌دهند تفکیک می‌کنیم. مثلا مدیر ارشد، سرپرست عملیاتی و کارشناس اجرایی ممکن است از یک داشبورد استفاده کنند، اما انتظار یکسانی از آن نداشته باشند.

سپس سه منبع شواهد را کنار هم قرار می‌دهیم.

داده‌های رفتاری: بررسی می‌کنیم کاربران کدام بخش‌ها را مشاهده می‌کنند، روی چه اطلاعاتی وارد جزئیات می‌شوند، کجا مسیر را ترک می‌کنند و آیا کار موردنظر را بعدا در بخش دیگری از محصول انجام می‌دهند.

تحقیق با کاربران: در مصاحبه و مشاهده انجام کارهای واقعی، می‌پرسیم کاربر پس از دیدن یک هشدار چه برداشتی دارد، چه تصمیمی می‌گیرد و چه چیزی مانع اجرای آن می‌شود.

داده‌های عملیاتی: بررسی می‌کنیم آیا مسئله واقعا نیازمند رسیدگی بوده، مسئول مشخصی داشته و در نهایت چگونه حل شده است.

ترکیب این شواهد اهمیت زیادی دارد. داده‌های تحلیلی نشان می‌دهند چه اتفاقی افتاده، اما همیشه توضیح نمی‌دهند چرا اتفاق افتاده است.

راهنمای سنجش عملکرد خدمات دیجیتال GOV.UK نیز بر ترکیب داده‌های کمی با تحقیق کاربران و بررسی زمینه عملکرد تاکید می‌کند.

کدام راه‌حل را انتخاب کنیم؟

پس از شناسایی علت، چند مسیر قابل دفاع داریم. انتخاب میان آن‌ها باید به ماهیت مسئله وابسته باشد.

راه‌حل اول: نمایش اطلاعات مرتبط‌تر و اولویت‌بندی‌شده

اگر مشکل درک اهمیت اطلاعات باشد، داشبورد را براساس تصمیم‌های اصلی کاربر بازآرایی می‌کنیم.

برای مثال:

  • نمایش موارد بحرانی پیش از شاخص‌های صرفا اطلاع‌رسانی
  • مشخص‌کردن تغییرات نسبت به وضعیت قبلی
  • نمایش زمان آخرین به‌روزرسانی داده‌ها
  • تفکیک موارد نیازمند رسیدگی از وضعیت‌های عادی
  • امکان مشاهده جزئیات مرتبط با هر هشدار

مزیت این روش، کاهش بار ذهنی و کمک به تشخیص اولویت‌هاست.

اما محدودیت مهمی دارد: اگر کاربر اختیار اقدام نداشته باشد یا فرایند رسیدگی دشوار باشد، نمایش بهتر اطلاعات به‌تنهایی کافی نیست.

راه‌حل دوم: ایجاد مسیر مستقیم از مشاهده به اقدام

اگر کاربر مسئله را می‌فهمد اما برای رسیدگی باید چندین صفحه را طی کند، می‌توانیم مسیر اقدام را کوتاه کنیم.

مثلا از کنار یک هشدار، امکان مشاهده موارد مرتبط، ارجاع به مسئول رسیدگی یا ورود مستقیم به فرایند اصلاح فراهم شود.

البته هر اقدامی نباید مستقیما از داخل داشبورد انجام شود.

برای عملیات حساس، مانند تغییر قیمت، لغو سفارش یا اصلاح دسترسی کاربران، ممکن است بررسی جزئیات و تایید نهایی ضروری باشد.

کاهش تعداد کلیک‌ها زمانی ارزشمند است که سرعت را بدون افزایش خطا بالا ببرد.

راه‌حل سوم: تغییر جریان کار به‌جای بازطراحی داشبورد

گاهی مشکل این است که کاربر نباید برای کشف هر مسئله، مرتب داشبورد را بررسی کند.

اگر وضعیت‌های بحرانی زمان‌حساس باشند، اعلان‌های هدفمند، فهرست کارهای نیازمند رسیدگی یا ارجاع خودکار به مسئول مشخص می‌توانند مناسب‌تر باشند.

اما اعلان بیشتر همیشه بهتر نیست.

هشدارهای کم‌اهمیت و تکراری ممکن است باعث بی‌توجهی کاربران شوند. به همین دلیل باید شدت مسئله، زمان مناسب اطلاع‌رسانی و مسئول دریافت هشدار را مشخص کنیم.

انتخاب اولیه من، کوچک‌ترین تغییری است که مانع تاییدشده و پرتکرار کاربران را برطرف کند؛ نه بازطراحی کامل محصول.

اگر مشکل از کیفیت داده یا تقسیم مسئولیت‌ها باشد، حتی ممکن است اولین اقدام لازم، اصلاح فرایند پشت داشبورد باشد.

مثال عملی: داشبورد عملیات یک سامانه رزرو هتل

این مثال کاملا فرضی است و برای توضیح روش تصمیم‌گیری طراحی شده است.

فرض کنیم یک سامانه B2B رزرو هتل، داشبوردی برای تیم عملیات دارد. این داشبورد مواردی را نشان می‌دهد که احتمال مغایرت موجودی اتاق یا مشکل در تایید رزرو در آن‌ها وجود دارد.

سرپرستان عملیات هر روز هشدارها را مشاهده می‌کنند، اما بخش قابل توجهی از موارد نیازمند رسیدگی بدون اقدام می‌مانند.

تیم طراحی پیشنهاد می‌دهد هشدارها را بزرگ‌تر و قرمزتر نمایش دهیم.

به‌عنوان مدیر محصول، ابتدا سراغ این تغییر نمی‌روم.

بررسی می‌کنیم چه تعداد از هشدارها واقعا معتبرند، چه کسی مسئول رسیدگی است و کاربران اکنون برای حل این مشکلات چه مسیری طی می‌کنند.

فرض کنیم مشاهده کاربران نشان دهد سه مانع اصلی وجود دارد:

۱. بعضی هشدارها به‌دلیل تاخیر در به‌روزرسانی داده‌ها ایجاد شده‌اند و دیگر معتبر نیستند.

۲. سرپرستان نمی‌دانند کدام موارد باید زودتر رسیدگی شوند.

۳. برای رسیدن به جزئیات هر رزرو باید چند مرحله طی شود و مسئول پیگیری هم مشخص نیست.

در این شرایط، به‌جای بازطراحی همه نمودارها، یک تغییر محدود را آزمایش می‌کنیم.

در بخش بالایی داشبورد، فهرستی از موارد معتبر و نیازمند رسیدگی قرار می‌دهیم. برای هر مورد، شدت مسئله، آخرین وضعیت، مسئول رسیدگی و مسیر مشاهده جزئیات مشخص می‌شود.

امکان علامت‌گذاری موارد در حال پیگیری یا ارجاع آن‌ها را نیز متناسب با مجوز کاربران فراهم می‌کنیم.

چرا این راه‌حل را ترجیح می‌دهیم؟

چون مسئله شناسایی‌شده صرفا دیده‌نشدن هشدارها نیست. کاربران باید بتوانند از میان اطلاعات، مورد مهم را تشخیص دهند و مسیر رسیدگی را پیدا کنند.

البته این تصمیم هنوز یک فرضیه است. اگر بررسی‌های بعدی نشان دهد که بیشتر هشدارها اشتباه هستند، اولویت اصلی باید اصلاح داده‌ها و منطق تولید هشدار باشد، نه طراحی فهرست جدید.

چطور موفقیت تغییر را اندازه بگیریم؟

معیار اصلی نباید تعداد بازدید داشبورد یا تعداد کلیک روی دکمه‌ها باشد.

این شاخص‌ها می‌توانند به تحلیل رفتار کمک کنند، اما نشان نمی‌دهند مشکل کاربران واقعا حل شده است.

در مثال فرضی، سه سطح سنجش تعریف می‌کنیم.

معیار اصلی: نرخ رسیدگی موثر

درصد موارد معتبر و نیازمند اقدام که در بازه زمانی توافق‌شده، توسط افراد مجاز به شکل صحیح رسیدگی شده‌اند.

برای محاسبه، تعداد موارد منحصربه‌فردی را که شرایط اقدام دارند و در اختیار کاربر مسئول قرار گرفته‌اند، مبنا قرار می‌دهیم؛ نه تعداد کل بازدیدهای صفحه.

بازه رسیدگی باید با نوع مسئله و توافق عملیاتی هماهنگ باشد. مثلا یک هشدار بحرانی ممکن است به رسیدگی سریع نیاز داشته باشد، اما موردی با اولویت پایین فرصت بیشتری داشته باشد.

معیارهای تشخیصی

زمان میانه از مشاهده اولین هشدار معتبر تا شروع اقدام مناسب، تعداد مراحل رسیدن به اطلاعات لازم و درصد کاربرانی که در آزمون کاربردپذیری می‌توانند مورد اولویت‌دار را درست تشخیص دهند.

این معیارها کمک می‌کنند بفهمیم دقیقا کدام قسمت تجربه بهبود یافته است.

معیارهای محافظتی

نرخ اقدام اشتباه، تعداد ارجاع‌های غیرضروری، حجم هشدارهای نامعتبر و پیامدهای نامطلوب برای رزروها.

اگر کاربران سریع‌تر اقدام کنند ولی تصمیم‌های اشتباه بیشتری بگیرند، تغییر موفق نبوده است.

قبل از آزمایش باید وضعیت پایه، تعریف رویدادها، بازه مشاهده و معیار تصمیم‌گیری را مشخص کنیم.

در صورت فراهم‌بودن شرایط، می‌توانیم نسخه جدید را با نسخه قبلی در گروه‌های قابل مقایسه آزمایش کنیم. اگر تعداد کاربران یا رویدادها کم باشد، بهتر است نتایج را با احتیاط تفسیر کنیم و از ادعای قطعی درباره اثر تغییر خودداری کنیم.

تفاوت مسئولیت مدیر محصول با سایر نقش‌ها

در چنین مسئله‌ای، مدیر محصول باید مشخص کند چه نتیجه‌ای برای کاربران و کسب‌وکار اهمیت دارد، کدام مانع اولویت بیشتری دارد و چه تغییری ارزش آزمایش‌کردن دارد.

طراح محصول مسئولیت مهمی در تحقیق، طراحی تعامل و سنجش کاربردپذیری دارد. تیم مهندسی نیز درباره کیفیت داده‌ها، محدودیت‌های فنی، مجوزهای دسترسی و پیاده‌سازی راه‌حل همکاری می‌کند.

مدیر پروژه، در سازمان‌هایی که این نقش را دارند، بیشتر بر هماهنگی اجرا، زمان‌بندی، وابستگی‌ها و محدودیت‌های تحویل تمرکز می‌کند.

اگر تیم از اسکرام استفاده کند، مالک محصول یا Product Owner طبق راهنمای رسمی اسکرام، پاسخ‌گوی بیشینه‌کردن ارزش محصول و مدیریت موثر بک‌لاگ محصول است. این مسئولیت لزوما به معنای وجود عنوان شغلی مدیر محصول در اسکرام نیست.

نکته مهم این است که مدیر محصول نباید به‌تنهایی درباره فرایندی تصمیم بگیرد که اجرای آن در اختیار تیم عملیات است. اصلاح تجربه باید با مسئولیت‌ها و محدودیت‌های واقعی سازمان هماهنگ باشد.

نمونه پاسخ شفاهی در مصاحبه

اگر مصاحبه‌کننده این سوال را مطرح کند، می‌توانیم چنین پاسخی بدهیم:

«اول مشخص می‌کنم که آیا واقعا انتظار داریم کاربر بعد از دیدن داشبورد اقدامی انجام بده یا داشبورد فقط برای پایش وضعیت طراحی شده. بعد سراغ گروه مشخصی از کاربران می‌رم و بررسی می‌کنم چرا اقدام نمی‌کنن.

ممکنه اطلاعات براشون واضح نباشه، به داده‌ها اعتماد نداشته باشن، مسیر اقدام رو پیدا نکنن یا اصلا اختیار انجام کار رو نداشته باشن.

برای اینکه حدسی تصمیم نگیرم، داده‌های رفتاری رو کنار مشاهده چند کاربر و اطلاعات عملیاتی می‌ذارم. بعد بسته به مانع اصلی، بین ساده‌کردن نمایش اطلاعات، اولویت‌بندی هشدارها یا کوتاه‌کردن مسیر اقدام انتخاب می‌کنم.

ترجیح می‌دم اول یک تغییر کوچک رو روی یک گروه مشخص آزمایش کنم. موفقیت رو هم با تعداد کلیک نمی‌سنجم؛ بررسی می‌کنم آیا مواردی که واقعا نیاز به رسیدگی داشتن، سریع‌تر و درست‌تر حل شدن یا نه. اگر نتیجه بهتر نشد یا خطا بالا رفت، فرضیه و راه‌حل رو بازبینی می‌کنم.»

این پاسخ نشان می‌دهد که به‌جای شروع از ویژگی‌های ظاهری، ابتدا مسئله، شواهد، انتخاب و معیار موفقیت را مشخص کرده‌ایم.

سوالات تکمیلی مصاحبه

۱. اگر فقط دو هفته برای بررسی و حل مسئله فرصت داشته باشید، چه می‌کنید؟

در دو هفته نمی‌توانیم همه فرضیه‌ها را با اطمینان بالا بررسی کنیم یا یک بازطراحی گسترده انجام دهیم.

بنابراین دامنه مسئله را محدود می‌کنیم.

در روزهای ابتدایی، داده‌های موجود را بررسی می‌کنیم و با چند کاربر از یک گروه مشخص، کار واقعی را مشاهده می‌کنیم.

پس از شناسایی محتمل‌ترین مانع، یک نمونه اولیه ساده یا تغییر کم‌هزینه می‌سازیم و آن را در آزمون کاربردپذیری یا انتشار محدود بررسی می‌کنیم.

تا پایان بازه، دنبال دو نوع شواهد هستیم: آیا کاربران مسیر پیشنهادی را بهتر می‌فهمند و آیا نشانه‌های اولیه‌ای از بهبود اقدام صحیح دیده می‌شود؟

دو هفته ممکن است برای ارزیابی قابل اعتماد پیامدهای نهایی کافی نباشد. بنابراین نتیجه را به‌عنوان یادگیری اولیه گزارش می‌کنیم و درباره گسترش آزمایش تصمیم می‌گیریم.

۲. چه شواهدی باعث می‌شود راه‌حل پیشنهادی خود را رد کنید؟

اگر کاربران با طراحی جدید هم نتوانند تصمیم درست بگیرند، اگر نرخ رسیدگی موثر بهتر نشود یا اگر تعداد اقدامات اشتباه افزایش پیدا کند، باید راه‌حل را زیر سوال ببریم.

همچنین اگر تحقیق نشان دهد مانع اصلی، اعتبار داده یا اختیار کاربران است، سرمایه‌گذاری بیشتر روی ظاهر داشبورد توجیه مناسبی ندارد.

ردکردن یک فرضیه، شکست مدیر محصول نیست. ادامه‌دادن راه‌حلی که شواهد از آن حمایت نمی‌کنند، تصمیم ضعیف‌تری است.

۳. اگر کاربران اطلاعات را می‌فهمند اما باز هم اقدام نمی‌کنند چه؟

این سوال تکمیلی پیشنهادی، عمق تحلیل ما را بیشتر می‌کند.

باید بررسی کنیم آیا اقدام واقعا ضروری است، چه کسی مسئول آن است، کاربر چه انگیزه یا محدودیتی دارد و آیا فرایند عملیاتی به او اجازه رسیدگی می‌دهد.

اگر مسئله از تقسیم مسئولیت‌ها یا قواعد سازمانی باشد، ممکن است راه‌حل خارج از داشبورد قرار داشته باشد.

اشتباهات رایج در پاسخ به این سوال

شروع با فهرست قابلیت‌ها: پیشنهاد نمودارهای جدید، رنگ‌های متفاوت و دکمه‌های بیشتر پیش از شناخت علت، ممکن است هزینه ایجاد کند بدون آنکه مسئله حل شود.

یکی‌دانستن همه کاربران: مدیر ارشد، سرپرست و کارشناس عملیاتی لزوما از یک داده، تصمیم مشابهی نمی‌گیرند. طراحی یک تجربه یکسان برای همه می‌تواند مسئله را تشدید کند.

تمرکز بر معیارهای ظاهری: افزایش بازدید، زمان حضور در داشبورد یا تعداد کلیک، به‌تنهایی نشانه بهترشدن تصمیم‌ها نیست.

نادیده‌گرفتن کیفیت اطلاعات: حتی بهترین تجربه کاربری نمی‌تواند تصمیم‌گیری براساس داده‌های نامعتبر را قابل اعتماد کند.

فرض‌کردن اینکه همیشه باید اقدامی انجام شود: گاهی بررسی وضعیت و تصمیم به انجام‌ندادن کار جدید، نتیجه صحیح است.

ارائه راه‌حل قطعی بدون شواهد: یک مدیر محصول باید بتواند توضیح دهد در چه شرایطی نظرش را تغییر می‌دهد.

جمع‌بندی

اگر کاربران داشبورد را می‌بینند اما اقدامی نمی‌کنند، پاسخ مناسب این نیست که بلافاصله دکمه‌ها را برجسته‌تر کنیم یا تعداد نمودارها را کاهش دهیم.

ابتدا باید مشخص کنیم کاربران چرا وارد داشبورد می‌شوند، چه تصمیمی از آن‌ها انتظار داریم و در کدام مرحله از مسیر مشاهده تا اقدام با مانع روبه‌رو می‌شوند.

پیشنهاد من این است که پس از تایید مشکل، کوچک‌ترین تغییر موثر را برای یک گروه مشخص از کاربران آزمایش کنیم و موفقیت را با کیفیت و نتیجه اقدامات بسنجیم، نه فقط میزان تعامل با داشبورد.

اگر شواهد نشان دهند مسئله از اعتبار داده‌ها، تقسیم مسئولیت‌ها یا خود فرایند عملیاتی است، باید مسیر حل مسئله را تغییر دهیم.

داشبورد موفق لزوما داشبوردی نیست که کاربر در آن بیشتر کلیک کند؛ داشبوردی است که به او کمک کند در زمان مناسب، تصمیم درست‌تری بگیرد و هرجا لازم بود، آن تصمیم را به اقدام موثر تبدیل کند.

منابع

۱. GOV.UK Service Manual — How to set performance metrics for your service — تعریف شاخص‌های عملکرد، ترکیب شواهد، تحلیل زمینه و استفاده از داشبوردها برای تصمیم‌گیری.

۲. Microsoft Learn — Tips for designing a great Power BI dashboard — طراحی متناسب با مخاطب، اولویت‌بندی اطلاعات و کاهش شلوغی داشبورد.

۳. Reforge — 7 Product Manager Interview Questions From Top Product Leaders — اصول ارزیابی تفکر مسئله‌محور و تصمیم‌گیری در مصاحبه‌های مدیر محصول؛ نه منبع ادعای طرح‌شدن همین سوال در یک مصاحبه واقعی.

اشتراک‌گذاری مقاله

لینک این مطلب را برای دیگران بفرستید.

معین قزلباش مدیریت محصول فنی و توسعه محصولات دیجیتال
برای مطالعه بعدی طراحی محصول برای پیدا کردن همراه ورزشی قابل اعتماد؛ از شناخت نیاز تا ساخت راه‌حل